Loading

Coa axuda dunha cervexa fresca e un par de ases na man”. Así acada Golgona Anghel a convivencia pacífica entre a poesía e a ironía que fundamenta a súa obra. A poeta de Romanía afincada en Lisboa é unha das voces máis eclécticas que pasarán polo festival Alguén que respira!, a segunda edición do festival poético. 

A voz poética de Golgona ten unha retranca moi galega. O cotiá é poema de xeito natural para ela. Vin porque me pagaban / e eu quería comprar o futuro a prazos, di nun dos seus poemas máis virales a pesar de que ela non estea presente nas redes sociais por vontade propia: Para min, redes, só de pesca”.

“O humor é un estado do corpo, como os ataques de febre ou de luxuria. A poesía debería, como mínimo, sufrir diso”, sinala a poeta, que elixiu o portugués como primeira lingua para expresarse na súa escrita.

A poeta participa o xoves 21 nun recital no marco do festival Alguén que respira!

O Alguén que respira! será a súa primeria visita a Galicia, pero non só iso. A súa presenza en Santiago é aínda máis excepcional, pois ela mesma asegura que é a segunda vez que sae de Lisboa. “Fun unha vez a Santarém [entre Lisboa e Coímbra] para mercar pampilhos [un doce tradicional desta localidade] e ver unha largada de touros”, comenta.

Semella que se tomou ao pé da letra iso de que se pode viaxar a través dos libros. Nunca estivo na nosa terra, mais si que leu a autoras e autores galegos na súa búsqueda constante de historias.

O humor é un estado do corpo, como os ataques de febre ou de luxuria”

“Teño un vínculo, en xeral, con todo o que nos leva a pasear sen saír, no entanto, do lugar. Teño un vínculo en forma de vinco. Algo que nos marca porque nos mira de volta e nos persegue. Manuel Rivas, Xosé Luís Méndez Ferrín, Pablo Fidalgo e Olga Novo saben facer iso moi ben”, afirma.

Golgona intervirá na apertura do festival compostelán, despois da lectura do manifesto a cargo de Méndez Ferrín, o xoves 21, Día Mundial da Poesía, a partir das 20:30 no Teatro Principal.

Para min, redes, só de pesca”

“Nestas ‘cousas da poesía’, non sabemos nunca ao certo que é que: intervir presupón un devir. O máis seguro é non agardar nada”, sinala sobre a súa participación no certame organizado polo Concello de Santiago.

Nadar na piscina dos pequenos é o último poemario de Golgona Anghel.

Resúltalle imposible explicar por que comezou a escribir poesía: “Estamos sempre a medias cando se nos dá por facer calquera cousa. Ninguén comeza nada. Mergullámonos e axitamos os brazos para que non se note que non sabemos nadar”. 

Ela abrazou a tradición literaria portuguesa cando se mudou a Lisboa por mor do traballo do seu pai. En Lisboa estudou Estudos Portugueses e Españois, por iso tamén se lanzou a escribir algunha cousa en castelán. Sem embargo, empregue a lingua que empregue, considera que todas están fóra dela. “Escribo sempre nunha lingua estranxeira, independentemente de cal sexa, porque só se pode escribir así, sendo outra continuamente”, apunta.

Ninguén comeza nada. Mergullámonos e axitamos os brazos para que non se note que non sabemos nadar”

A poeta participará nun recital xunto con Pilar Pallarés, José Luís Piquero, Sonia Moll, Estevo Creus e Raúl Zurita. Deixa para quen asista o contido da súa achega, mais explica por que non vai recitar: “Vou, talvez, ler en portugués. Recitar é para quen ten memoria de elefante. A miña é de rato de laboratorio. Calquera liña que pase para a outra páxina é unha ansiedade diante da infinidade do descoñecido”.

Esta será a primeira vez que a poeta romanesa afincada en Lisboa visite Galicia.

A editorial Kriller 71 acaba de editar o seu poemario Vine porque me pagaban nunha edición bilingüe (portugués-castelán). É o libro no que consolidou o seu estilo no que os lectores van atopar “un peixiño dourado e unha lámpada de Aladino. Non necesariamente neste orden”. Quen busca demasiado pode saír escaldado”, engade.

Pero o seu último poemario titúlase Nadar na piscina dos pequenos, que foi editado por Assírio & Alvim no 2018. “Arranxar unha piscina é sempre bo en días de calor. Aínda que sexa para chapotear como os sapos e demais batracios!”, di sobre este libro.

Xa non creo en nada. Perdín a fe nun ataque de risa”

“Xa non creo en nada. Perdín a fe nun ataque de risa”. Móstrase contundente ao falar do momento poético actual, non acredita nin que sexa bo nin malo. En realidade, para ela escribir só é necesario e non cre nun espertar da poesía: “Lémbrome só do canto do galo que por aquí na madrugada tanto serve de despertador como para a sopa”

E que agarda do seu paso por Santiago? “Espero non esperar nada. Sorpréndanme, sedúzanme, engánenme un pouco, por favor”.