Loading

Só fago animacións, tampouco son Jennifer López“. A Rocío Quillahuaman hai que lela con ironía. Sempre. E se pode ser cunha desas voces de hater que lle pon aos seus vídeos tolos, mellor. En Twitter é @rocionoseque, o que xa di de primeiras que lle gusta rirse de si mesma. E en Instagram, a rede social que realmente a lanzou á relativa fama da posmodernidade, publica as conversas nas que non deixa monicreque con cabeza. “Canto máis enfadada estou, mellor sae o vídeo”, subliña esta peruana de nacemento, barcelonesa de adopción, que estará estes días polo Melona Fest de Santiago e no Carballo Interplay.  

Quillahuaman luce a funda do móbil nun selfie.

Rocío Quillahuaman naceu en Lima en 1994, pero hai anos que está afincada en Barcelona, cidade que lle proporciona multitude de situacións das que mofarse: desde os que pretenden que os artistas fagan todo gratis ata os que pensan que deben cobrar millóns de euros pola súa arte. Desde os ranciofacts de festival que falan mal do cartel do Primavera Sound deste ano, ata os tópicos de cafetería. Con todo, Rocío recoñece que Barcelona lle gusta. “Critico moito desta cidade pero quéroa moito e o meu can mátame se me mudo”, di, en conversa con Inorantes. Alí estudou Comunicación Audiovisual, o cal a deixou “feita polvo”.  

“Cando estudaba pensaba realmente que non conseguiría traballo ou diñeiro xamais”, confesa. Entón, fíxose amiga de moitos ilustradores, entre outras cousas a través do seu mozo, que é ilustrador, e supón que “me acabaron influíndo”. “En realidade o de debuxar retratos xurdiu por unha broma: un amigo ilustrador, Marc Torices, debuxoume como regalo e eu debuxeino a el porque sabía que me quedaría fatal. Fíxonos graza e comecei a debuxar a todo o mundo. A graza era que debuxaba mal”, revela.

O de debuxar retratos xurdiu por unha broma. A graza era que debuxaba mal”

O seu primeiro vídeo é do 24 de agosto, o que dá idea do recente do seu éxito. E a temática deixa ás claras as pretensións de cero transcendencia da súa crítica social, se así a podemos chamar. Frivolidade sen prexuízos, si. O vídeo chámase Stories e “vai sobre a xente que te critica por subir moitas stories en Instagram”, conta. “Esa xente horrible que che di cal é o número máximo de stories que podes subir”. “Rondábanme as ideas pola cabeza a principios de 2018 e ía comentando por aí que faría estes vídeos pero non foi ata agosto que me puxen mans á obra”, recorda.

Deste modo, admite que comezou todo “como un proxecto persoal” que lle ía server “para desafogar” os seus traumas e rirse un pouco “cos colegas”. O que “xamais” pensou foi que todo iso “lle puidese gustar a máis xente”

Rocío di que así lle deixou Comunicación Audiovisual.

O seu proceso creativo consiste en anoxarse. “Pásame algo que me anoxa moito e fago un vídeo. Leo algo en Twitter que me dá moita rabia e fago un vídeo. Alguén faime unha putada e dedícolle un vídeo”, relata. E incide en que “canto máis enfadada” está, “mellor” lle sae o vídeo. A fugacidade, como non podería ser doutra maneira, é un must da súa arte: “Fago un guión, debuxo con lápiz e papel uns 40-50 debuxos, gravo as voces, edítoas, animo e subtitulo. Intento facelo o máis rápido que podo porque son moi insegura e cada minuto que paso facendo o vídeo é unha inseguridade máis. Unha vez publicado o vídeo, non o volvo ver xamais”, describe.

Pásame algo que me anoxa moito e fago un vídeo; alguén faime unha putada e dedícolle un vídeo”

Agora, tras a sobrevida sona, atópase xustamente no outro lado. “Notei que agora hai xente que sabe o meu nome, que me recoñece e me mira de lonxe. É curioso porque iso é o que facía eu antes con esa xente”, sinala, sobre os típicos saraos que ela mesma critica nas súas recreacións. Aínda menos mal, mantén os pés no chan, xa que sabe que “non hai para tanto”. “Sei que soa a falsa modestia, pero só fago animacións, tampouco son Jennifer López”, ironiza.

Agradece que a saúden “moito máis que antes porque realmente é o que teríamos que facer todos, saudarnos, joder”. Asegura que no BIS Festival, un festival de música de hai uns días en Barcelona, houbo moita xente que se saudou por un vídeo seu no que fala sobre o tema de non saudarse en saraos. “Iso fíxome moi feliz, a verdade”, apunta. Quen dixo que un non pode cambiar o (seu) mundo?

Rocío, co Dinoseto, durante a súa viaxe por Galicia.

En cousa de pouco tempo, Rocío Quillahuaman pasou duns centos de seguidores a miles. Con 25 anos, entende que non ten idade “para dar chaves” pero amósase orgullosa de que cando empezou a ter repercusión en redes non lle deu “ningunha importancia”. “Eu diría que esa é a clave para non volverse gilipollas”, destaca. Consciente do risco de que o teu ego “se dispare” e te creas “a puta ama”, afirma vivir “moi tranquila”. “Para min son todos números. Agradezo que a xente me diga que lle gusta o que fago e que me sigan pero, aparte dos teus amigos, o resto son todos descoñecidos, non?”, pregúntase de xeito retórico.

Non podo dicir que lle teño cariño aos meus seguidores, non sería verdade”

Nesta liña, prosegue: “Xa sei que cando es instagramer o correcto é dicir que lles tes cariño aos teus seguidores, pero eu non podo dicir iso, non sería verdade”. Entende que “todo isto pode desaparecer da noite á mañá” e por iso non se fía “nada”. “Internet pode tratarte ben un día e ao seguinte mandarte á merda. Obviamente grazas a toda esta xente estou a conseguir máis traballos e estou moi agradecida pero, oes, se as miñas animacións non lle tiveran gustado a ninguén máis que ao meu mozo e aos meus colegas, eu tiña un plan B para vivir”, reflexiona. Cal era ese plan B de Rocío Quillahuaman? “Montar un sitio para reparar zapatos e facer copias de chaves. En serio”.

 

Rocío volve agora a Galicia con ganas. Estivo o verán pasado e gustoulle tanto que á volta, ao pisar Barcelona, según ela, empezou sentir “unha bóla pesadísima de ansiedade no peito”. Estivo na Coruña, en Santiago e Vigo e foi “amor a primeira vista”. “Fomos en bus de cidade en cidade e vin moitas aldeas e hórreos. Recordo ter chorado varias veces no bus, conmovida pola beleza das vosas aldeas”, enfatiza. 

É máis, sostén que non sabería explicar con palabras o seu amor por Galicia e que “quizais” lle adique aos galegos “un vídeo ñoñas”. “Xamais podería facer un vídeo criticando a Galicia. Encantaríame vivir nas vosas terras pero ao tempo non son quen de abandonar Barcelona”, engade. Vídeo ñoñas? Aquí abaixo tedes un exemplo perfecto do que quere dicir Rocío: 

 

Quillahuaman (si, temos o empeño de que acabedes a entrevista sabendo pronuciar o seu apelido) non sabe se no mundo do moderneo hai falta de autocrítica “ou se é que a xente ten moitas ideas e non se atreve a levalas a cabo”.

Aos modernos ou lles gustan as miñas animacións ou están a finxir para non sentirse aludidos”

Os modernos pensa que si saben rirse de si mesmos, “porque moitos deles comparten as miñas animacións”. Así que, conclúe, “ou lles gustan de verdade ou están a finxir que lles gusta para non sentirse aludidos”.

Noutro momento, integrada en Santiago.

Xa para terminar, propómoslle a Rocío unha especie de exercicio creativo. Dicirnos o que se lle pasa pola cabeza sobre algúns topics que se nos ocorren que poderían formar parte das súas stories, como O Son do Camiño ou o propio Melona Fest e o Carballo Interplay. Mesmo sobre Boney M!

Do Melona comenta que ten moitas ganas de coñecer o moderneo compostelán e ver se lle inspira algún vídeo. Do Carballo Interplay, ao que tamén lle tarda vir, sinala a dúas cómicas arxentinas que lle encantan: Charo López e Malena Pichot. Boney M “son marabillosos” e pode que faiga un lipsync de Daddy Cool. E do Son do Camiño non sabe nada, pero segue as regras de xogo e non busca en Google “que é isto”. “Só lendo o nome en galego, xa estou emocionada. Con ese nome tan bonito, como pode ter haters?!”, exclama. Unha verdadeira fan de Galicia esta Quillahuaman.